Czym jest nesting w cięciu laserem i ile materiału oszczędza?

Jest szczególne ukłucie w patrzeniu na arkusz sklejki po pracy: dwanaście zgrabnych części i siatka resztek między nimi, za cienka, żeby ją użyć, i za ładna, żeby ją wyrzucić. Nesting to sztuka zmniejszania tej siatki.

Nesting to proces układania konturów części na arkuszu materiału tak, żeby pasowały ciasno i zostawiały jak najmniej odpadu. Można go robić ręcznie, prostym układem siatki albo automatycznie w programie, który obraca i zazębia kształty.

Ile oszczędza nesting?

Żadna uczciwa liczba nie pasuje do każdego projektu, bo zależy od kształtu części. Możemy za to powiedzieć, jak oszczędność się zachowuje.

Koło w kwadratowej siatce zajmuje około 78,5% swojej komórki (π ÷ 4). Przesunięte rzędy mogą dojść do mniej więcej 90%, to ogólny fakt geometryczny, który pokazuje, czemu nawet prosty kształt zyskuje na sprytniejszym ułożeniu.

Czynniki decydujące o wyniku

• Wklęsłość kształtu: głębokie wcięcia tworzą luki do wypełnienia.
• Swoboda obrotu: pozwolenie na 90 stopni lub dowolny kąt pomaga, ale sprawdź kierunek słojów (patrz niżej).
• Odstęp między częściami: 2-3 mm dla sklejki 3 mm na CO2, 3-5 mm na diodzie, gdzie rozchodzi się zwęglenie.
• Rozmiar arkusza i marginesy: zostaw 5 do 10 mm od krawędzi arkusza.
• Mieszanka części: różne rozmiary na jednym arkuszu często biją powtarzanie jednego rozmiaru.
• Cięcie wspólną linią: dwie części dzielące krawędź są cięte jedną linią, co oszczędza czas i drewno. Działa tylko dla prostych, pasujących krawędzi i wymaga uwagi przy kerfie.

Przykład: ozdoby z reniferem

Nasza ozdoba z reniferem ma 90 × 124 mm. W prostej siatce z odstępami 5 mm mieści się tyle:

Te 84% to powierzchnia prostokątów wokół części. Sam renifer pokrywa znacznie mniej niż jego prostokąt, bo przestrzeń między rogami a nogami jest pusta. Program do nestingu może wsunąć w nią drugiego renifera i stąd może wziąć się jedna lub dwie dodatkowe sztuki na arkusz. Nie twierdzimy, że to stała liczba; przetestuj z własnym programem i plikiem.

Jak robić nesting, krok po kroku

1. Zaimportuj wszystkie części w ostatecznym rozmiarze. Zobacz jak skalować pliki laserowe.
2. Ustaw odstęp dopasowany do lasera i materiału.
3. Zdecyduj o obrocie: swobodny dla akrylu, ograniczony dla słojów sklejki.
4. Uruchom auto-nest albo ułóż części ręcznie.
5. Sprawdź kolejność cięcia (kształty wewnętrzne przed zewnętrznymi) i czy żadna część się nie nakłada.
6. Wytnij próbny arkusz przed całą partią.

Dedykowane programy do nestingu dla twórców laserowych są zrobione do tego zadania: automatycznie układają części na arkuszu, by oszczędzać materiał. Niektóre programy laserowe mają prostą funkcję rozmieszczania, która robi siatkę i trochę obrotów.

Wskazówka: Trzymaj pojemnik na ścinki. Dobre ustawienie nestingu pozwala układać małe części w resztkowe kształty z poprzednich prac.

Typowy błąd: Układanie części tak ciasno, że kerf i ślady wypalenia je zlewają. Na diodzie zwęglenie i rozbłyski mogą przebarwić, a nawet zespolić sąsiednie krawędzie. Zostaw co najmniej 3 mm między częściami, chyba że zamierzasz wspólne cięcie.

Słoje, wytrzymałość i wygląd

Sklejka ma kierunek słojów we fornirze wierzchnim. Cienkie części, takie jak rogi, łatwiej pękają w poprzek słojów. Jeśli obracasz delikatną część swobodnie dla ciaśniejszego nestingu, możesz zamienić oszczędność materiału na połamane końcówki. Oznacz kruche części jako „bez obrotu” albo ustaw je zgodnie ze słojami. Dla akrylu i MDF ten problem jest mniejszy.

Następny krok

Weź część, którą tniesz najczęściej, ułóż 9 lub 18 sztuk na arkuszu w programie i porównaj układ z auto-nestem. Policz części, zanotuj zużytą powierzchnię arkusza i zachowaj lepszy układ jako szablon. Więcej sposobów na ograniczanie odpadów znajdziesz w artykule o zmniejszaniu odpadów ze sklejki.